Frequently Asked Questions (FAQ) - Sunrise Services

Idź do spisu treści

Menu główne:

1. W jaki sposób uczą się dzieci?
2. Które doświadczenia z życia dziecka są najważniejsze?
3. Czy dziecko rodzi się dobre czy złe?
4. Którzy ludzie są dla dziecka najważniejszymi wzorcami i  autorytetami?
5. Dlaczego dziecko postępuje źle?  
6. W jaki sposób dorośli mogą dokonywać na dziecku przemocy?
7. W jaki sposób możemy poniżać dziecko?
8. Czy rodzice poniżają dziecko świadomie?
9. Jaka jest reakcja dziecka na rodzicielski zakaz i ograniczanie mu dostępu do wiedzy rodzica?
10. Jakie mogą być następstwa zakazowo-ograniczającego wychowania?
11. Czym jest rodzicielski zakaz lub ograniczanie dziecku dostępu do wiedzy o życiu rodziców?
12. Co robi dziecko, które nie otrzymuje od rodziców wiedzy potrzebnej do życia?
13. W jaki sposób dziecko próbuje się uwolnić z poczucia niższości wobec rodzica?
14. W jaki sposób rodzice traktują buntujące się dziecko?
15. W jaki sposób z prostego zakazu rodzi się patologia?
16. Jak dziecko reaguje na sprzeczność między werbalnym nauczaniem rodziców  a ich postępowaniem?
17. Która ze sfer naszego życia jest najważniejsza?
18. Czemu służy nasza aktywność poza sferą życia seksualnego?
19. Jak przygotować dzieci do samodzielnego życia w rodzinie?
20. Jaką rolę powinna odgrywać edukacja seksualna dziecka?
21. Kto powinien edukować dziecko w sferze seksualnej?
22. Czym powinna się kończyć faza przygotowania dziecka do samodzielnego życia?

23.
Jakie są konsekwencje niedopełnienia aktu inicjacji  seksualnej w rodzinie?
24.
Jakie są skutki nierozwiązanego kompleksu Elektry/Edypa?
2
5. Czy ludzie  są dobrzy czy źli?  


(P)odpowiedzi:

1. Począwszy od urodzenia dzieci uczą się: obserwując, naśladując rodziców oraz  doświadczając wszystkiego z rodzicami. Dzieci są doskonałymi obserwatorami, znacznie lepszymi  aniżeli to się dorosłym wydaje.

2. Każde pierwsze doświadczenie w życiu jest najważniejsze gdyż staje się wzorcem dla doświadczeń następnych.

3. Dziecko rodzi się dobre  a dopiero poddane ograniczającemu je  procesowi wychowawczemu zaczyna kłamać, oszukiwać i manipulować po to  by przetrwać i zachować swoją wolność we wrogim dla siebie środowisku.

4. Pierwszymi i najważniejszymi autorytetami dla dziecka są dla dziecka  jego  rodzice lub opiekunowie gdyż  zapewniają mu poczucie bezpieczeństwa oraz pożywienie czyli ogólniej mówiąc zapewniają  fizycznie bezpieczne trwanie i rozwój. Z tych samych względów rodzice są dla dziecka wzorcami zachowań seksualnych kobiety i mężczyzny.

5. Dziecko obserwuje rodziców i naśladuje ich: jeżeli rodzice postępują błędnie to i dziecko będzie powielać błędy rodziców pomimo najszczerszych chęci niepopełniania rodzicielskich błędów. Dziecko bardzo szybko wychwytuje różnice między tym co rodzice mówią a tym co robią. Ta sprzeczność w zachowaniu rodziców budzi sprzeciw i opór dziecka.

6. Dorośli mogą się znęcać nad dzieckiem fizycznie oraz psychicznie poniżając dziecko, zakazując mu, ograniczając jego wolność, innymi słowy maltretując je je fizycznie lub psychicznie. Ogólnie rzecz biorąc rodzice/opiekunowie dokonują na dziecku przemocy nawet w sposób niezamierzony.

7. Dziecko możemy poniżyć na wiele sposobów; przez brak zaufania, przez ukrywanie czegoś ze swojego życia, przez zakazywanie doświadczenia czegoś czego sami doświadczamy, przez traktowanie je jako coś co nie jest równe rodzicom. Zazwyczaj rodzice nie zdają sobie sprawy z tego, że znęcają się nad dzieckiem psychicznie.

8. Nie, rodzice poniżają dziecko nieświadomie nie zdając sobie z tego sprawy. Poniżają je tylko dlatego, że tak zostali wychowani przez swoich rodziców hołdujących nakazowo-zakazowemu wychowywaniu dzieci. Nikt nie chce krzywdzić drugiego, tym bardziej zaś stworzonego przez siebie dziecka.  Jeżeli czynią to świadomie to jest to patologia najgorsza z możliwych.

9. Reakcją dziecka na rodzicielski zakaz jest sprzeciw dziecka i próba obejścia zakazu. Dziecko próbuje się uwolnić od zakazu i sięgnąć po wiedzę, którą posiada rodzic; dotyczy to w szczególności wiedzy na temat życia seksualnego rodziców.

10. Skutkiem bezpośrednim zakazowego, a więc poniżającego wychowywania dziecka jest pojawiający się u dziecka brak poczucia własnej wartości i poczucie niższości w stosunku do rodzica. Dziecko buntuje się przeciwko traktowaniu go przez rodziców jako coś gorszego od nich samych.

11. Zakaz jest najprostszą formą poniżenia dziecka czyli przemocy rodziców w stosunku do dziecka. I chociaż nigdzie w taki sposób do tego zagadnienia nie podchodzi się to jednak ograniczanie dziecku dostępu do wiedzy, szczególnie w dziedzinie tak istotnej jak życie seksualne jest rodzicielską przemocą w stosunku do dziecka.

12. Dziecko, któremu rodzice zabraniają poznania w jakiejś dziedzinie kieruje swe zainteresowania na zewnątrz rodziny, do swoich rówieśników lub nieco starszych aby tam zaczerpnąć wiedzy. Niestety ci zewnętrzni nauczyciele nie mogą zaspokoić oczekiwań dziecka, gdyż sami cierpią na podobny deficyt wiedzy wyniesiony z własnych domów rodzinnych. Nie mogąc nigdzie otrzymać pożądanej wiedzy dziecko zaczyna doświadczać na własny rachunek by zdobyć wiedzę przez doświadczenie.

13. Aby pokazać rodzicowi, że jest godne jego szacunku dziecko stara się wyróżnić czymś przed rodzicem, stara się być od niego lepsze, godne  rodzicielskiego szacunku i zaufania. Ucieka się przy tym do najbardziej nieprawdopodobnych sposobów jakie tylko człowiek może sobie wyobrazić. A twórcze możliwości jeszcze nie całkiem zniewolonego dziecka są trudne do wyobrażenia.

14. Zamiast umożliwić dziecku dostęp do pożądanej przez nie wiedzy rodzice starają się spacyfikować dziecko manipulując nim. Skrajną formą rodzicielskiej przemocy jest bicie dziecka za to, że się buntuje. Bicie dziecka jest eskalacją zakazywania dziecku dostępu do wiedzy, którą rodzice posiadają lecz którą nie chcą się z dzieckiem podzielić przez swoją nieświadomość, wstyd i niezrozumienie potrzeb emocjonalnych dziecka.

15. Jak mówi przysłowie „z małej chmury robi się duży deszcz”. Tak samo i w relacjach dziecka z rodzicami z niewielkiego na pozór zakazu ograniczającego dostęp dziecka do wiedzy następuje stopniowo eskalacja żądań dziecka a równocześnie eskalacja ograniczeń stawianych przez rodziców. Z tej wewnątrz-rodzinnej bitwy dziecko przenosi ją na zewnątrz rodziny. Odczuwając podświadomie poniżanie przez rodziców najpierw próbuje podporządkować sobie rodzeństwo. Jednak rodzice zakazują takiego procederu więc dziecko przenosi swoje działania by się odkuć na zewnątrz rodziny do swojej grupy rówieśniczej. Rywalizacja z wnętrza rodziny, elementarnej społeczności, przenosi się na większą grupę. A ponieważ wszyscy są wychowywani w ten sam poniżający zakazowo-nakazowy sposób więc rodzi się rywalizacja o dominowanie w społeczności, kto okaże się silniejszy, lepszy. Dążenie do dominacji jest kompensowaniem doznanego w rodzinie poniżenia.

16. Na sprzeczność między tym co wmawiają dziecku rodzice a tym jak sami postępują dziecko reaguje sprzeciwem wyrażanym w bardzo różny sposób. Mnogość sposobów wyrażania sprzeciwu przez dziecko świadczy o doskonałości i nieograniczoności ludzkiego umysłu.

17. Najważniejszą sferą naszego życia jest życie seksualne gdyż nasza aktywność  seksualna  decyduje o trwaniu naszego gatunku.

18. Wszystkie nasze aktywności są służebnymi wobec tej najważniejszej, naszej aktywności seksualnej, której celem jest podtrzymaniu gatunku.

19. Aby dobrze przygotować dziecko do założenia rodziny rodzice/opiekunowie muszą przekazać dziecku, na swoim przykładzie, jak być odpowiedzialnym, jak szanować, jak ufać, jak kochać i jak tego wszystkiego domagać się od partnera.

20. Ponieważ sfera życia seksualnego człowieka jest najdelikatniejszą a zarazem najważniejszą (bo służy prokreacji i podtrzymaniu gatunku) powinna być traktowana ze szczególną atencją. Błędy w edukacji seksualnej są przyczyną tragedii życiowych ludzi którzy do życia seksualnego podchodzą nieodpowiedzialnie i bez należytego szacunku oraz zaangażowania.

21. Jedynymi edukatorami dziecka w sferze seksu powinni być świadomi i odpowiedzialni rodzice, gdyż to oni cieszą się bezgranicznym i bezwarunkowym zaufaniem dziecka; chyba, że zmarnowali to zaufanie przez swoją bezmyślność i nieświadomość oraz niewiedzę.

22. Przygotowanie dziecka do życia w nowej rodzinie powinno się kończyć inicjacją seksualną dziecka w gronie rodziców/opiekunów, w gronie tych, którzy opiekowali się i wychowywali dziecko po to by syn stał stał się równy ojcu a córka matce w drodze doświadczenia, którego najważniejszym elementem są emocje a nie sam fakt obcowania cielesnego dziecka z rodzicem. Akt inicjacji seksualnej to chwila przejścia od dzieciństwa do dorosłości.

23. Jeżeli nie zostanie dopełniony akt inicjacji seksualnej dziecka wśród rodziców to dziecko czuje się gorsze od rodzica, kompleks Elektry/Edypa nie zostaje rozwiązany. Dziecko traci jedyną szansę by zrównać się z rodzicem tej samej co ono płci na drodze doświadczenia, które jest najefektywniejszą metodą nauczania. Właściwie uczymy się tylko przez doświadczenie.

24. Pierwszym skutkiem nierozwiązanego kompleksu Elektry/Edypa jest rywalizacja z rodzicem tej samej płci. Dziecko chce się zrównać ale nie może bo zrównania poprzez inicjację seksualną z rodzicem płci przeciwnej zakazał rodzic tej samej płci co dziecko.  Nie mogąc się zrównać chce być lepsze, ale brak fizycznego doświadczenia seksualnego wyklucza możliwość zrównania się. By przetrwać poniżenie emocjonalne dokonane przez rodzica dziecko musi się jednak okazać lepsze i w tym celu rozwija swoje umiejętności intelektualne, które przekładają się zazwyczaj na działalność twórczą materialną lub niematerialną. Jest to mechanizm obronny dziecka zabezpieczający je przed autodestrukcją wskutek poniżenia dokonanego nieświadomie przez rodzica.

25. Ludzie pragną być dobrzy tylko jakaś niepojęta i niewyjaśniona siła popycha ich ku szeroko pojmowanemu złu. W jaki sposób zidentyfikować i zneutralizować tę potężną destrukcyjną siłę?

 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego